Zeon Jones – Spin Me Around (1989)

Zomer 1989. Het is dan al jarenlang de gewoonte dat ik (en vele muziek- en lijstjesfreaks met mij) wekelijks de gang naar de platenzaak maak voor een exemplaar van de Nederlandse Top 40. Én van de Nationale Hitparade trouwens, want een lijstje is een lijstje en een hit is een hit. Bovendien was die laatste 100 posities groot, en pasten er dus meer nummers in dan in de Top 40 en Tipparade bij elkaar. Kortom: nóg meer nieuwe liedjes om te ontdekken, en een nog grotere kans dat een favoriet nummer een ‘hit’ zou worden. Dit opportunisme zie je in de hedendaagse muziekindustrie (waar hitnoteringen veel belangrijker worden gevonden dan in de ‘gewone’ wereld) nog steeds terug. De Nationale Hitparade (tegenwoordig de Single Top 100) wordt weliswaar als de ‘industrielijst’ gezien, maar als een single daarin niet de #1 haalt en in de Top 40 wél, wordt niet geschroomd de positie in ‘de enige echte’ aan het hoofdkantoor door te geven. Zoals ik al zei: een hit is een hit.

Enfin, zomer 1989 dus. Kleine Werner (dan toch al bijna 20 jaar oud) springt weer op zijn fiets voor zijn wekelijkse ritje naar Radio Modern. Eigenlijk een wit- en bruingoedzaak, maar in het stadje Ridderkerk ook dé muziekwinkel. Ik maak op dat moment al twee jaar het jongerenprogramma op de lokale omroep en Radio Modern is hofleverancier van de nieuwe muziek die ik daarin draai. Niet minder belangrijk echter: ze krijgen ook elke week een stapel gedrukte exemplaren van de hitlijsten binnen. Die plak ik altijd netjes in en ik kan me natuurlijk geen lege pagina veroorloven. Weer en wind wordt dus getrotseerd om de verzameling compleet te houden. Ik neem echter niet zo maar het bovenste exemplaar van de stapel mee. De lijsten worden namelijk machinaal gevouwen en dat gebeurt niet altijd heel keurig. Ik blader dus net zolang door de stapel tot ik een exemplaar gevonden heb dat mooi (of bij benadering mooi) recht gevouwen is. Mijn timmermansoog komt daarbij goed te pas.

Had ik al gezegd dat het de zomer van 1989 was? Week 27 om precies te zijn. Bij thuiskomst bekijk ik de lijst aandachtig. Internet bestond nog niet, dus de lijst was niet al een paar dagen van tevoren bekend. Althans, dat was hij natuurlijk wel, want dat fysieke exemplaar moest nog worden opgemaakt, gedrukt, gevouwen en naar de winkels verstuurd, maar voor ons, arme chart nerds, was de lijst pas echt bekend als je ‘m in handen had. Ik kan me in elk geval niet herinneren dat ‘ie al eerder op bijvoorbeeld Teletekst gepubliceerd werd. Of nu ik erover nadenk, misschien stond de lijst op de dag dat die in de winkel lag ook wel in de ochtendkrant. Dat zal haast wel, want dat was altijd het eerste waar ik naartoe bladerde. Daar zal dus wel iets van nieuwswaarde ingezeten hebben. Nou ja, voor dit verhaal maakt dat niet veel uit…

We schrijven dus week 27 in de zomer van 1989. Thuisgekomen kijk ik verlekkerd mijn exemplaar in. Bekijk de lijst hier zelf. No More Bolero’s van Gerard Joling voert de Top 40 aan en de 1989-versie van Rocco Granata’s Marina staat daar vlak achter. De rest van de Top 10 maakt gelukkig een hoop goed. Vlak daarbuiten stijgt Spin Me Around van Zeon Jones met superrrrrstip van 23 naar 13.

Zeon wie? Ja, dat weet ik ook nie. Het is in elk geval niet haar echte naam, maar hoe ze heette, zullen we nooit weten. Daarover hield ze haar lippen altijd stijf op elkaar. Ook zoiets als haar leeftijd is een klein mysterie. Ze schijnt sowieso niet zo’n prater geweest te zijn. In een artikel in het Leidsch Dagblad, later die zomer, verzuchtte de journalist: “Een gesprek met de dame is een moeizaam gebeuren. Over de meest simpele vragen moet ze lang nadenken en geeft vervolgens antwoorden die meestal niet meer behelzen dan ja of nee. (…) Een spontaan gesprek met de exotische Zeon is dus kennelijk niet mogelijk.”

Wat we wél weten? De zangeres is geboren in Kingston op Jamaica, maar getogen in Groot-Brittannië. Daar volgde ze in eerste instantie een opleiding tot verpleegkundige en werkte in het ziekenhuis. “Toch heb ik altijd van muziek gehouden”, zegt ze in hetzelfde interview. “Mijn vrienden waren ook allemaal werkzaam in de muziek. Omdat ze wisten dat ik graag zong, stimuleerden ze mij vaak om in het openbaar te zingen in cafés en kroegen. In het ziekenhuis kregen ze daar lucht van en vroegen patiënten vaak of ik voor hen ook wilde zingen.”
Omdat optreden voor publiek en zingen Jones meer bleek te liggen, besloot ze halverwege de jaren ’70 haar baan op te zeggen en ging ze met een aantal andere Britse muzikanten optreden voor Amerikaanse soldaten in West-Duitsland en Frankrijk. Ten tijde van Spin Me Around leek ze dus een nieuwkomer, maar liep ze feitelijk allang in de muziekwereld rond. Een talent, wellicht, maar wel eentje dat goed voor het grote publiek verborgen gebleven was.

Na een jarenlange militaire tournee was Jones’ carrière het equivalent van een slagveld. Nou ja, dat is misschien een beetje sterk uitgedrukt, maar haar strategie was nog niet echt ‘winning’ gebleken. Toen ze na al die tijd definitief terugkeerde naar Engeland, besloot ze dan ook het over een andere boeg te gooien. Ze ging zich toeleggen op acteren. Dat leverde een paar kleine rolletjes in tv-series op. Daarna zocht ze het hogerop en deed auditie voor een film. Ze werd echter afgewezen. Niet zozeer vanwege haar acteerprestaties, maar omdat ze slechts 1.50 m lang was. Stomtoevallig zocht de filmmaatschappij echter ook nog een vrouwenstem voor de soundtrack. Over welke film het precies ging en hoe het verder met die soundtrack is afgelopen, vertelt het verhaal niet. Er hebben in elk geval opnamen plaatsgevonden, want producers Adam Sieff en Del Taylor, die daarbij aanwezig waren, waren zo onder de indruk van haar stem, dat ze haar een contract aanboden. De single Spin Me Around was daarvan het eerste wapenfeit (onder de clip gaat de tekst verder):

Nadat de AVRO er hun Radio- en Televisietip van gemaakt had, kwamen ook andere omroepen aan boord en groeide het nummer in Nederland uit tot een hit. Echter alleen in Nederland. In andere landen waar de single werd uitgebracht, werd dit succes uiteraard zwaar in het verkooppraatje meegenomen, maar dat mocht niet baten. Er volgde nog wel een tweede single, You Better Believe It!, maar toen geloofde al niemand er meer in. Behalve de zangeres zelf. Die had een rotsvast vertrouwen in een commercieel succesvolle carrière. Zoals ze tegenover het Leidsch Dagblad zei: “Ik denk dat ik nu de juiste mensen heb ontmoet en om me heen heb verzameld. Ik heb lang moeten wachten op een doorbraak, maar nu deze er eenmaal is, zal ik mijn uiterste best doen om het succes vast te houden.”

Dat succes heeft maar één single mogen duren, maar wel een hele vrolijke. Het album Zeon Jones Meets Zeon Jones is al niet eens meer uitgebracht.

Vorig bericht
Volgend bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *