Ik blijk een rare voorkeur te hebben voor singles die geen hit worden of nummers die überhaupt niet op single worden uitgebracht. Niet in de snobistische zin van ‘het is een hit, dus het kan niet goed zijn’, maar het zal wel een aangeboren affectie voor de underdog zijn, vermoed ik.
Op 10 maart jl. overleed Karl Wallinger. Al op jonge leeftijd was zijn muzikale talent gebleken, toen hij probeerde The Beatles’ Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band-album zelf te reconstrueren. Rond zijn 10e leerde hij piano en hobo spelen. Hij is o.a. bekend van zijn medewerking aan de eerste twee Waterboys-albums, halverwege de jaren ’80, waarna hij zijn eigen weg ging. Terwijl hij solomateriaal schreef, werkte hij ook mee aan Sinéad O’Connors debuut-cd The Lion And The Cobra. Als dank zong zij backing vocals op Wallingers nieuwe project, World Party.
Toen hij overleed, bracht dat bij de meeste mensen die erover schreven herinneringen naar boven aan nummers als Ship Of Fools, Way Down Now en Is It Like Today? Terecht, want allemaal klassiekers wat mij betreft. Maar toen ik in 1990 het album Goodbye Jumbo van World Party voor het eerst hoorde, sprong voor mij een ander nummer eruit: God On My Side. Wat heb ik dat veel op de radio gedraaid! Nooit een single geweest (ja, het werd een paar jaar later als B-kantje op All I Gave gezet), maar van een (letterlijk en figuurlijk) ongehoorde schoonheid. Super-Beatlesque ook, om het cirkeltje rond te maken, en voor mij de ‘legacy’ van Karl Wallinger.
