Als ik het me goed herinner, hoorde ik The Bad Examples het eerst bij Jan Douwe Kroeske. Hij draaide de Amerikaanse band in zijn programma Twee Meter De Lucht In op het toenmalige Radio 3. Dankzij hem haalde de band in september 1991 de Tipparade (en dus eeuwige roem via een vermelding in het Hitdossier) met Not Dead Yet. In de publieke hitlijst, de Nationale Top 100, bereikte het nét de bovenste helft. #47, om precies te zijn. Naast eeuwig bleek de roem helaas ook eenmalig, want latere singles konden geen potten meer breken. Terwijl met name dat ‘hit’album, Bad Is Beautiful, nog wel meer juweeltjes bevatte. Eén daarvan is de Hidden Treasure van vandaag.
Ashes Of My Heart was de derde single van de cd. Op YouTube staan twee ‘behind the scenes’-video’s, waarin Bad Examples-voorman Ralph Covert over het nummer vertelt. Die kun je hier bekijken, maar voor jouw gemak vat ik zijn verhalen hieronder samen.
In het eerste filmpje vertelt Covert een vrij ingewikkeld muzikaal verhaal, wat ik hier eenvoudig zal proberen uit te leggen (waarbij ik sommige ongetwijfeld heel belangrijke details achterwege laat). Toen de band Ashes Of My Heart opnam, zat er ook een ‘bridge’ in. Dat is een deel wat de coupletten en refreinen met elkaar verbindt. Ze vonden uiteindelijk dat dat element niet werkte; het vertraagde het nummer. Daarom hebben ze het er bij de eindmix uitgehaald, waardoor dus alleen de coupletten en refreinen overbleven. Toen het Nederlandse label (CNR) het nummer hoorde, vonden ze echter dat het een bridge nodig had. Daarom is de band opnieuw de studio ingegaan om een nieuwe versie op te nemen. Dit keer bedacht Covert dat het een goed idee was om een nieuwe zangmelodie te schrijven over de bestaande coupletakkoorden heen. Dat nieuwe deel, in feite een extra couplet en refrein, werd vervolgens halverwege het nummer toegevoegd. Zoals Alf zou zeggen: ‘hope I haven’t oversimplified the problem’. En anders raad ik je van harte aan het filmpje te bekijken, waarin Covert de betreffende stukjes ook voorspeelt.
In die nieuwe studiosessie voegde de band ook een gitaarsolo aan het nummer toe. Grappig feitje: na de feitelijke afronding van de cd had gitarist John Duich zich bij de band gevoegd. Op het hele album (incl. Ashes Of My Heart) is gitarist Tom O’Brien te horen, maar die nieuwe solo is als enige van de hand van John Duich.
In de tweede video legt Covert uit hoe blij hij was met het vertrouwen en de ondersteuning van het Nederlandse label, dat verantwoordelijk was voor de promotie en marketing in de hele wereld buiten Amerika. We kennen The Bad Examples dus eigenlijk alleen van Not Dead Yet, maar dat was pas de vierde single van Bad Is Beautiful. De eerste was Promises In The Dark, gevolgd door Squeezing The Puzzle Together en Ashes Of My Heart. Hoe prachtig en Beatlesque dat laatste nummer ook was, en hoezeer de nieuwe bridge en gitaarsolo het ook versterkt hadden, het is nooit een hit geworden. Behalve in… Springfield, Illinois. Dat ontdekte de band pas, toen ze in die plaats gingen optreden en de zaal stijf uitverkocht bleek. Ze hadden echter geen idee waarom, en dus speelden ze Ashes Of My Heart, zoals gepland, ergens middenin de set. And the crowd went wild! Het nummer waarvoor ze dachten dat het publiek kwam, Not Dead Yet, bewaarden ze tot het laatst.
Toen ze van het podium afstapten, zei de promotor: “Wat een briljant idee om jullie populairste nummer niet aan het eind van je set te spelen, maar al halverwege!” Pas toen hoorden ze dat elk radiostation in Springfield al de hele zomer Ashes Of My Heart draaide, waardoor het in die plaats een enorme hit was. De band besloot het als toegift nogmaals te spelen en rekte het uit tot tien minuten, omdat het publiek er maar geen genoeg van kreeg.
Je moet het hier helaas met de singleversie doen, maar dan wel mét de nieuwe bridge en gitaarsolo, die de band dankzij het Nederlandse label aan de song toevoegde. Een gouden tip die een briljant liedje opleverde. De perfecte opmaat naar een vierde single, Not Dead Yet, die wél hun doorbraak betekende.
PS: ik kan ook Ralph Coverts soloalbum Eat At Godot’s van harte aanraden. The Bad Examples bestaan overigens nog steeds…
