Vanwege de kerstdrukte heeft de levering van uw muzikaal kerstpakket een dag vertraging opgelopen. Daarvoor bieden wij onze excuses aan.
(PieterPost.nl)
Er is geen ontkomen aan. Kerstmuziek. Op de radio of galmend door de supermarkt. Van White Christmas tot All I Want For Christmas Is You. Natuurlijk mag Last Christmas niet ontbreken. Al was het alleen maar om de kerstreclame van de grootgrutter die op de kleintjes, en Andrew Ridgeley, let. Vandaag richt ik de spotlight (lees: kerstverlichting) op Slade. De kerstkraker Merry Xmas Everybody levert zanger en mede componist Noddy Holder jaarlijks nog een fijn zakcentje op. Naar het schijnt gaat het om tonnen. Daar kun je wel een mooie kerstboom, en een paar kerstcadeautjes, voor kopen. Slade is ook verantwoordelijk voor een semi kersklassieker. Semi? Nummers die niet specifiek over kerst gaan maar die, wat mij persoonlijk betreft, het decembergevoel wel versterken. Rond kerst en oud & nieuw wat meer tijd met de familie doorbrengen, radio aan, samen tv kijken of er op uit. Saamhorigheid. Het kerstgevoel. Gevalletje nostalgie? Of is het simpelweg het feit dat het nummer in kwestie rond kerst is uitgebracht? Een sentimental journey. Terug naar andere tijden. 1983. 9 jaar oud. Kerstboom in de kamer. In mijn herinnering nog met echte kaarsjes. Op TV TopPop met de nieuwste hits waaronder 2000 Miles van The Pretenders. Inmiddels uitgegroeid tot een echte kerstklassieker. En daar is Slade met My Oh My. Een anthem. Een tekst over liefde, elkaar steunen en helpen. Een sfeervol piano intro waarna het nummer zich na een paar minuten ontpopt tot een meezinger van formaat. Gezamenlijk de armen in de lucht en uit volle borst meezingen. Een gevoel van saamhorigheid. Passend bij de kerstgedachte.
“We can ride the stormy weather
If we all get out and try
So let’s all pull together, My oh my
Yeah, let’s all pull together, My oh my”
Fijn om ruim 40 jaar later weer even fijn bij weg te mijmeren. Zittend in een luie stoel naast de kerstboom. Geen kaarsjes maar kerstlichtjes. Niet met de voeten voor de warme kachel maar de warmte van de CV. Niet met een sprintje over de koude plavuizen richting mijn (muziek)kamer. Maar some things never change. Het muzikale gevoel. Dat is na al die jaren niet veranderd. Kortom koptelefoon op, genieten en even wegdromen.
