Een paar weken geleden schreef ik al over het belang van goede relaties met platenlabels als je als (lokale) radiomaker aan nieuwe muziek wilde komen. Er zijn echter altijd meerdere wegen die naar Rome leiden. Legale wegen, bedoel ik dan. Maar ach, beginjaren ’90 was er nog nauwelijks of geen internet en ook geen MP3’s. Laat staan de combinatie van die twee, die voor zoveel ellende (in de muziekindustrie) en vreugde (bij muziekliefhebbers) gezorgd heeft.
Wat je beginjaren ’90 wel had, was de OLON Repertoire Service, een initiatief van de toenmalige Organisatie voor Lokale Omroepen in Nederland en de Edison Stichting, bekend van de prestigieuze muziekprijs. Lokale omroepen konden zich op deze dienst abonneren en kregen dan elke week een LP opgestuurd met daarop nieuwe muziek. Op een los inlegvel stond wat summiere informatie over elk nummer. Platenmaatschappijen konden op deze manier makkelijk tracks ‘pluggen’, omdat ze in één keer een flink aantal omroepen bereikten. Tegen betaling, uiteraard, maar dat was allicht goedkoper dan al die omroepen afzonderlijk te benaderen. Na een paar jaar werd het vinyl vervangen door CD’s en weer later werd het een digitale dienst. Inmiddels heeft Digi Pluggen die taak overgenomen.
Het repertoire op die LP’s was gevarieerd (je kon op één plaat Dr. Alban, Die Wildecker Herzbuben, Jaap van Zweden en de Doobie Brothers tegenkomen), maar ook best avontuurlijk. Naast de platte stampers bevatte elke LP ook zeker materiaal waar muziekfreaks als ik iets mee konden. Liedjes die gedoemd waren te mislukken, maar waarmee je je lekker kon onderscheiden op de radio. Ik heb in elk geval altijd met veel plezier van deze dienst gebruikgemaakt.
Een van de nummers die ik via de OLON Repertoire Service leerde kennen, is mijn Hidden Treasure van vandaag…
Op 20 juni 1991 verscheen LP #28 in deze fijne reeks. Als lid van de muziekredactie van Unique FM had ik ‘m al eerste in mijn knuistjes. Bij het doorluisteren bepaalde ik gelijk welke nummers ik in mijn volgende uitzending zou gaan draaien: Words And Music From Da Lowlands van Gotcha!, Bitter Tears van INXS, When Mama Won’t Tell You No Lie van The September When én… Sleeping Through Another War van Seven Stories. Ik had nog nooit van ze gehoord en zoals gezegd, in het pre-internettijdperk was de beschikbare informatie karig. Volgens het inlegvel betrof het de eerste single van een Australische band, die – evenals hun debuutalbum Judges And Bagmen – al een jaar eerder in hun thuisland was verschenen.
Anno 2024 kan ik daaraan toevoegen dat de groep al in 1986, als Tall Stories, was opgericht. Onder die naam hadden ze het jaar daarna al een eerdere versie van Sleeping Through Another War uitgebracht. Die release was reden voor CBS Records om de band een vijfjarig contract aan te bieden. Het moet gezegd, ze deden er alles aan om van het nummer – in een nieuw jasje van ‘Grammy Award winning’ remixer David Leonard – een dikke hit te maken. Die potentie had het ook in mijn oren. Het was een opzwepende, poppy rocksong met blazers, dus wat kan er dan fout gaan? Het goede nieuws: het nummer leverde de band een #68-hit op in Australië en een nominatie voor een ARIA Award in de categorie Breakthrough Artist – Single. Het slechte nieuws: het grote publiek werd niet bereikt. Ze hoefden hun vijfjarig contract dan ook niet uit te dienen. In tegendeel: tijdens de promotie van hun tweede album werden ze gedropt, toen iedereen bij CBS alles uit zijn handen moest laten vallen om van Mariah Carey een wereldster te maken. Dat heeft het label geen windeieren gelegd, dus kun je het hen kwalijk nemen?
