Na de ultieme vrolijkheid van The Other Ones, vorige week, nu iets heel anders. Want zomerklanken in de herfst zijn leuk, maar je moet ook realistisch blijven. Dit is het seizoen van nattigheid, wind, vroeg invallende duisternis en aanzwellende kou, en dat is niet in eerste instantie het moment van toeters en andere lichtvoetigheid. Daarom deze week een passender soundtrack…
Vandaag ruimbaan voor hiphoppoëet Saul Stacey Williams. Als je bij het lezen van die woorden al direct wegklikt, doe je jezelf tekort. Toegegeven, zijn eerste album was zware kost. Maar op zijn naar zichzelf genoemde tweede CD slaat hij een iets toegankelijkere weg in, met gastbijdragen van Serj Tankian (System Of A Down) en Zack de la Rocha (Rage Against The Machine). Dat zijn van huis uit nu ook niet echt lachebekjes, maar ze geven de nummers waaraan ze meewerken wel een extra laag, en introduceren Williams tegelijk bij een breder publiek. Terecht!
Het hoogtepunt van de CD is wat mij betreft Black Stacey. Een nummer met een spaarzame instrumentale begeleiding. Het begint met wat losse pianonoten, een hi-hat en hier en daar een strategisch geplaatste verdwaalde beat. Dan komt er een hammond bij die, samen met nadrukkelijk drumritme, het refrein kracht bijzet. Daarna is het al snel weer uit met de pret, als wordt teruggeschakeld naar de economische modus. Niet voor lang echter, want al snel valt de herfst definitief over je heen als het nummer wordt opgetild door prachtige strijkers. Weelderig, maar toch ook weer heel karig, want ze hebben aan een aantal lang uitgerekte noten genoeg om hun betoverende werk te doen. En dan… Een blokfluit? Ja hoor, je verzint het niet. En het werkt ook nog. Aan het eind wordt het nummer langzaam afgepeld en blijven alleen de strijkers en die vermaledijde blokfluit nog over. Én het kippenvel op je armen.
Dat laatste komt mede door de raps van Williams. Black Stacey is een autobiografisch nummer dat verwijst naar zijn tweede voornaam. Hij schrijft het al halverwege de jaren ’80 op de middelbare school. Dat is duidelijk geen vrolijke tijd voor hem als zwarte tiener. De reacties van zijn medescholieren maken hem onzeker en op een gegeven moment gaat hij zelfs zijn huid bleken. Een donkere (excusez le mot) en onheilspellende track, gemaakt voor de herfst!
