Rob Dougan – Clubbed To Death [Kurayamino Variation] (1995)

Beeld en muziek, ze zijn onlosmakelijk. Of op zijn minst versterken ze elkaar. Er zijn talloze voorbeelden van reclames waarbij de begeleidende muziek van doorslaggevend belang is om de kooplust op te wekken, de prachtige natuurdocumentaires van de BBC zijn behalve een lust voor het oog ook een genot voor het oor (en dan doel ik nog niet eens op de commentaarstem van Sir David Attenborough) en de toch al niet ongetalenteerde regisseur Quentin Tarantino weet zijn mooi geënsceneerde verhalen extra kracht bij te zetten door een uitgekiende muziekselectie. Veel beeld schreeuwt om muziek, maar er is ook muziek die gemaakt lijkt om onder beelden te monteren. Rob Dougan is hofleverancier van het soort gespierde klanktapijten dat graag over zich laat lopen. Hij legt als het ware de rode loper voor zichzelf uit, en terecht.

Dougan is een Australische componist en producer, die orkestrale muziek en vette beats mixt tot een soort extra spicy triphop. Misschien was die theatrale inslag wel een gevolg van zijn oorspronkelijke studie, want hij had eigenlijk acteur willen worden. Daarvoor reisde hij af naar Londen, waar hij Rollo Armstrong weer tegenkwam. Hij had al eerder met de Faithless-voorman gewerkt en ze hadden al eens samen muziek uitgebracht in Australië. Dat smaakte blijkbaar naar meer.

Rob Dougan begon zijn muziekcarrière beginjaren ‘90 als producer en remixer Rob D., waarbij hij dus vooral achter de schermen voor anderen werkte. Al snel bereikten zijn producties (onder meer Feel What You Want van Kristine W. en Hold That Sucker Down van The O.T. Quartet) de hitlijsten en begon hij ook zijn eigen muziek uit te brengen, te beginnen met de single Hard Times in 1994. Op die manier werd hij ontdekt door James Lavelle, de oprichter van het Mo’Wax-label. Met een beetje goede wil zou je Dougan de iets minder logge, toegankelijkere versie kunnen noemen van die andere grote act op Mo’wax: DJ Shadow. Zijn volgende single Clubbed To Death, de eerste die zijn volledige achternaam vermeldde, kwam in 1995 uit op Lavelle’s label. Het vestigde definitief Dougans naam in de Britse dance scene, mede doordat hij meer mixen van de track maakte dan je op de vingers van één hand kunt tellen. Een daarvan is de Kurayamino Variation. Hoewel Clubbed To Death zijn doorbraak was, is het nummer niet op Spotify te vinden. Dus ook niet deze variatie, laat staan de edit ervan. Daarvoor hobbelen we dan maar weer naar YouTube (de tekst gaat eronder verder):

Een ander bekend nummer van Dougan is Furious Angels, de opvolger van Clubbed To Death (met een al even vrolijke titel). Die bracht hij in 1998 uit op het label van zijn vriend Rollo, Cheeky Records, waar ook de muziek van Faithless en de andere projecten van Rollo op uitkwamen. Terwijl de Australiër druk bezig was met zijn debuutalbum, waarvoor hij onder andere werkte met een groot orkest en een volledig koor, kreeg hij de wind mee uit onverwachte hoek. De Kurayamino Variation van Clubbed To Death werd op de soundtrack van de film ‘The Matrix’ gezet en bereikte daardoor opeens een megapubliek. Voor de sequel, ‘The Matrix Reloaded’, leverde hij nog twee tracks aan, terwijl een ander nummer van hem te horen was in de trailer voor de film en als achtergrondmuziek van het DVD-menu. Want ook dat is een manier waarop muziek beeld kan ondersteunen. Cirkeltje rond… 😉

Vorig bericht
Volgend bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *