Ik vier Kerstavond dit jaar niet in Manhattan, niet in Kaboel, maar in Romagne-sous-Montfaucon, in Noord-Oost Frankrijk. Daarom leek een stemmig, Franstalig (maar niet Kerst-gerelateerd) nummer me wel zo toepasselijk.
Ik noem Manhattan-Kaboul van Renaud & Axelle Red expres stemmig, want heel sfeervol is het niet. Renaud Pierre Manuel Séchan (zijn volledige naam) schreef het na de aanslagen van 11 september 2001 en de daaropvolgende oorlog in Afghanistan. Hoewel het een nummer is over terrorisme en de vergelding daarvan, worden die onderwerpen niet direct benoemd. In plaats van expliciet naar politieke zaken te verwijzen, focust het op hoe burgers hieronder lijden. Het lied concludeert dat religies, oorlogen en landen gewone mensen slachtofferen om hun eigen doelen te verwezenlijken.
Concreet bezingen in Manhattan-Kaboul twee slachtoffers van de gebeurtenissen in 2001 hun situaties en hoe zij om het leven gekomen zijn. Renaud zingt als een jonge Puerto Ricaan die werkt in het World Trade Center in New York City, dat op 11 september vernietigd wordt. Axelle Red kruipt in de huid van een jong Afghaans meisje dat in de herfst van 2001 gedood wordt bij de aanval van de door de VS geleide militaire coalitie.
Hè, gezellig Werner, zo vlak voor Kerst. Klopt, maar het is belangrijk om ons ook (of juist) nu, nu we zo de mond vol hebben (pun intended) van ‘vrede op aarde’, te realiseren dat we er nog lang niet zijn. En dat de recente ontwikkelingen nu niet echt hoop geven dat het de goede kant op gaat. Maar, noem het naïef, ik ben ervan overtuigd dat we allemaal ons steentje kunnen bijdragen aan een mooiere wereld. Door simpelweg aardig en behulpzaam te zijn voor andere mensen en dieren. Behandel hen zoals je zelf behandeld zou willen worden. You get what you give.
Ik wens je mooie Kerstdagen, een gezellig jaareinde en een vredig 2025.
