Mijn muzieksmaak gaat alle kanten op, maar uiteindelijk ben ik toch altijd op zoek naar het perfecte ‘liedje’. In welk jasje dat zit, boeit me niet zo, zolang het maar een kop en een staart heeft, met een mooie melodie daartussen. Of die melodie vergezeld gaat van stevige gitaren of een straffe beat, maakt me niet zoveel uit. Van alle mogelijke varianten zijn hier op Hidden Treasures talloze voorbeelden te vinden. Toch ben ik in de basis een popjongen. Het perfecte liedje heeft voor mij vaak een mooi pakje aan.
Een paar maanden geleden bracht Sports Team de single I’m In Love (Subaru) uit. Daarop had de Britse band zijn post-punk sound verruild voor een gepolijster geluid en een verzorgde productie. Ze noemden zelf Bryan Ferry als inspiratiebron, maar ik hoorde er vooral Prefab Sprout in terug. Mijn geliefde Prefab Sprout. Grootmeesters in perfecte pop. Ze zijn hier al wel een paar keer ter sprake gekomen, maar kwamen nog niet eerder zelf aan de beurt. Hoog tijd om dat recht te zetten.
Prefab Sprout is een band uit Noord-Oost Engeland, met als enige constante factor Paddy McAloon. Dat vind ik overigens een van de mooiste namen uit de popgeschiedenis. Paddy vormde in 1977 de Dick Diver Band met zijn broer Martin McAloon, maar hernoemde die een jaar later tot Prefab Sprout. Een fantasienaam die briljant klinkt. In 1982 voegde Wendy Smith zich bij hen. Begin dat jaar verscheen ook hun debuutsingle Lions In My Own Garden (Exit Someone). Een aparte titel, maar Paddy wilde een liedje waarvan de beginletters ‘Limoges’ zouden vormen, de Franse stad waar zijn voormalige vriendinnetje studeerde. De titel van hun eerste album Swoon heeft ongeveer zo’n zelfde verhaal: die letters staan voor Songs Written Out Of Necessity. Dan heb je mij al voor je gewonnen hoor…
Een van de eerste uitgesproken Prefab Sprout-fans was Elvis Costello. Maar met Swoon trok de band ook de aandacht van Thomas Dolby. Hij produceerde tussen 1985 en 1990 de albums die de band zijn hoogtijdagen bezorgden. Vlak daarna verscheen de ‘best of’ A Life Of Surprises, een van de mooiste liedjesverzamelingen die je zult vinden. Het is dan ook verleidelijk je een nummer voor te schotelen uit die periode. Appetite, When Love Breaks Down, If You Don’t Love Me, Life Of Surprises… het zijn allemaal juweeltjes.
Maar daar hield het niet op. Na een paar minder succesvolle albums in de jaren ’90 (toen Prefab Sprout nog slechts bestond uit de broers McAloon) ging de band in 2000 verder als soloproject van Paddy. Hij was toen net gediagnosticeerd met een medische aandoening die zijn zicht ernstig aantastte. Uit vele niet eerder uitgebrachte nummers (McAloon schijnt een ‘kluis’ te hebben van Prince-achtige omvang) stelde hij in 2013 het vooralsnog laatste Prefab Sprout-album Crimson/Red samen. Hij nam daarop de zang en alle instrumenten zelf voor zijn rekening. De eerste (en enige officiële) single The Best Jewel Thief In The World was prachtig, maar ik kies vandaag voor de opvolger Billy, die alleen (als promosingle) werd uitgebracht in de Benelux. Als je het over perfecte popliedjes hebt…
Naast zijn visuele handicap is ook het gehoor van Paddy McAloon er tegenwoordig slecht aan toe. Muziek maken, laat staan optreden, is daardoor erg moeilijk geworden en samenwerken met andere muzikanten al helemaal. Sinds 2023 treedt zijn broer Martin op als Prefab Sprout, en speelt solo nummers uit hun prachtige oeuvre.
Foto: Tom Sheehan
