Me Phi Me – Sad New Day [Radio Edit] (1992)

De muziekgeschiedenis is een continue golfbeweging, waarin genres eens in de zoveel tijd de kop opsteken. Dat komt natuurlijk ook doordat muziekstijlen zich ontwikkelen. Hiphop bijvoorbeeld, wat al beginjaren ’70 ontstaat in de Bronx van New York, breekt pas in 1986 ook buiten Amerika naar het grote publiek door dankzij Walk This Way van Run DMC en Aerosmith. Blijkbaar is op dat moment een gitaarinjectie nodig om de raps wat toegankelijker te maken. De tien jaren die volgen, worden wel beschouwd als de ‘golden age’ van hiphop. Beginjaren ’90 voert gangsta rap de boventoon, maar – zonder dat ik nou een enorme hiphopkenner ben – in feite worden tegelijkertijd meerdere vormen naast elkaar populair. Sta me toe die op mijn eigen, niet-wetenschappelijk onderbouwde manier te omschrijven… Er ontstaat onder andere een hardcore variant met militante trekjes (met boegbeelden als Ice-T, Public Enemy en, in Engeland, Chumbawamba), en aan de andere kant van het spectrum de retecommerciële vorm (aangevoerd door MC Hammer en Vanilla Ice). Daartussen vindt de gezellige, vredelievende hiphop van De La Soul zijn plek, en de rappers die zich laten inspireren door jazz (waaronder Guru en zijn Gang Starr) en funk (denk aan Black Sheep).

Maar alsof dit palet nog niet veelkleurig genoeg is, ontstaat ook een stroming die het genre wat ‘intelligenter’ (of in elk geval poëtischer) aanpakt. Forbidden Love van Bronx Style Bob is – hoewel een buitenbeentje in zijn repertoire – een goed voorbeeld, maar vooral PM Dawn dompelt zich er helemaal in onder. In diezelfde tijd, beginjaren ’90 dus, doet ook de in Michigan geboren La-Ron K. Wilburn van zich spreken. Zijn artiestennaam is het makkelijker te onthouden Me Phi Me, een hommage aan historische zwarte broederschappen als Alpha Phi Alpha. Hoewel rapper Wilburn het gezicht van Me Phi Me is, speelt iemand ander op de achtergrond een minstens even belangrijke rol. Dat is zijn neef Chris Cuben-Tatum, die in de credits ook als CCT en CeeCeeTee vermeld staat, maar ook respectvol Cee Tha Wizzard genoemd wordt. Terecht respect, als je weet dat hij voor het album teksten en muziek schreef, de rollen van arrangeur, producer, opnametechnicus en mixer voor zijn rekening nam, én te horen is als bassist en toetsenist.

Hoewel Me Phi Me nog steeds actief schijnt te zijn, brengen ze maar één album uit. De titel? Heel toepasselijk, One. Die CD wordt algemeen beschouwd als het eerste folk-rap album en heeft een veel ‘lichtere’ sound dan de gangsta rap die dan zo populair is. Er zijn o.a. een 12-snarige gitaar, staande bas, mondharmonica en andere organische instrumenten op te horen. Iets anders wat opvalt in het CD-boekje is de naam van Michael Franks. Een Amerikaanse zanger en componist in de ‘smooth jazz’-hoek over wie alleen al een boek te schrijven is. Hoewel hij op het album van Me Phi Mi genoegen neemt met een rol als achtergrondzanger, licht ik hem er toch graag even uit.

De eerste single van het album, Put Sho Hands 2Getha, wordt zelfs in Amerika maar een klein hitje in de R&B chart, maar opvolger Sad New Day haalt als enige de Billboard Hot 100, waar hij tot #83 komt. Dan doet ‘ie het in Nederland, met een piekpositie van #71, nog beter. Dat succes komt onder meer doordat clipzenders de video veel draaien. Die is geregisseerd door Julien Temple, die dan al naam gemaakt heeft met zijn werk voor o.a. de Sex Pistols, Janet Jackson en Tom Petty. Het is een surrealistische video, waarvan de opnamen niet zonder slag of stoot verlopen. Me Phi Me wordt per ongeluk in de fik gestoken, komt onder de rode mieren te zitten en overleeft maar net giftige dampen. De titel Sad New Day is dus best toepasselijk…

 

Vorig bericht
Volgend bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *