Ik mag graag groot denken, maar sommige concepten gaan mijn inbeeldingsvermogen te boven. De oneindigheid van het heelal bijvoorbeeld, daar krijg ik mijn hersens niet omheen… Alleen al het feit dat in de sterrenkunde onderscheid gemaakt wordt tussen het zichtbare heelal (het deel van waaruit licht de aarde kan bereiken) en het theoretische heelal (mogelijke, niet-waarneembare, structuren daarbuiten) laat zien dat het universum niet zo maar ergens ophoudt. En dat terwijl alleen al in het deel dat we wel kunnen zien zoveel moois rondvliegt. Dat doet me een beetje denken aan de redenering ‘waarom zou je naar het buitenland op vakantie gaan als in Nederland nog zoveel moois te ontdekken is?’.
Sterrenkundige ontdekkingen zijn er genoeg. De lancering van de Hubble-telescoop in 1990 zorgde al voor – letterlijk en figuurlijk – schitterende plaatjes. En de in 2022 in gebruik genomen James Webb-telescoop is alweer zoveel beter, dat we precies dezelfde gebieden nu in nog veel meer detail kunnen bekijken. Ik kan hele avonden staren naar dit soort fascinerende foto’s, die regelmatig naar de aarde gezonden worden.
Ergens tussen die miljarden hemellichamen bevindt zich het sterrenstelsel M83, of Messier 83. Genoemd naar de Franse astronoom Charles Messier, die het in 1781 ontdekte. Door zijn relatieve nabijheid, op zo’n 15 miljoen lichtjaren van de aarde, is het met een goede verrekijker waar te nemen. Maar je kunt ook gewoon naar de afbeelding hierboven kijken 😉
And now, back to the music…
Als de Franse multi-instrumentalisten Nicolas Fromageau en Anthony Gonzalez in 1999 een band beginnen, noemen ze die naar dit sterrenstelsel. De meeste mensen spreken de bandnaam M83 op zijn Engels uit, maar omdat zowel de ontdekker als de band uit Frankrijk komen, zou dat eigenlijk ‘M quatre-vingt trois’ moeten zijn. Of als je het liever fonetisch hebt: ‘ɛm katʁ(ə)vɛ̃tʁwɑ’. Het is je vergeven, want hun teksten zijn Engelstalig, dus de verwarring is begrijpelijk. Ook hun muziek is niet heel eenduidig, en bevat elementen uit dream pop, new wave, shoe gaze, ambient en rock. Naast hun eigen releases remixen ze ook nummers van anderen, waaronder Bloc Party, Placebo, Goldfrapp en Depeche Mode.
Ik maak even een sprong naar 2011. Fromagereau heeft de band inmiddels verlaten en M83 is nu het eenmansproject van Gonzalez. Hurry Up, We’re Dreaming is alweer zijn zesde studioalbum. Voor het eerst een dubbelaar, met 22 nummers. Donkerder dan zijn voorgangers en héél episch. Geschreven als soundtrack voor een denkbeeldige film, en zo klinkt het ook. Niet vreemd dus, dat Gonzalez hierna gevraagd wordt ook echte soundtracks te gaan maken.
De eerste single van Hurry Up, We’re Dreaming, Midnight City, is net zijn grootste hit geworden: Top 10 in Frankrijk en de VS, Top 20 in België en ook succesvol in o.a. Groot-Brittannië en Australië. Reunion wordt als opvolger uitgebracht. Ik ben gelijk verkocht, en dat is meestal een slecht teken. Ik heb er een gave voor om te vallen voor liedjes die commercieel niet aanslaan. Geen snobisme, maar een voorliefde voor eigenheid, denk ik. Ongeacht de muzieksoort overigens, want zelfs binnen het popgenre weet ik feilloos de buitenbeentjes in mijn armen te sluiten. Als Reunion, nadat ik ‘m al een half jaar draai in mijn radioprogramma Carte Blanche, opeens in Nederland op single wordt uitgebracht, stapt ook 3FM in. Het mag niet baten. Maar wat blijft dit een goed nummer!
