It Bites – Calling All The Heroes [7” Version] (1986)

Op Spotify vind je vele lijstjes die gewijd zijn aan ‘one hit wonders’. Ik moet altijd een beetje lachen als ik daar artiesten tussen zie staan als Coolio, Soft Cell, Shocking Blue en Nena, alsof Gangsta’s Paradise, Tainted Love, Venus en 99 Luftballons hun enige wapenfeiten van enige omvang waren. Het ligt er ook een beetje aan vanuit welk land je het bekijkt natuurlijk. Toch heb ik altijd wel een zwak voor dat soort overzichten, omdat de liedjes stuk voor stuk wel hits zijn, maar alles bij elkaar toch een bont en niet al te clichématig geheel. Ik ben sowieso geen snobistische hithater, al geef ik wel toe dat ik snel op de populairste nummers ben uitgeluisterd. Al was het maar omdat je die op alle radiozenders hoort. Dan word ik toch liever verrast door een briljant B-kantje of een toffe albumtrack, maar die leer je natuurlijk niet via de radio kennen.

De Britse band It Bites heeft vijf cd’s met vele top-popsongs uitgebracht, maar uit dat hele arsenaal is er maar eentje echt blijven hangen. En dan nog niet eens in het collectieve muziekgeheugen, maar eerder in de gedeelde herinnering van wat verwoede muzieknerds. Daarom zul je It Bites, ondanks dat ze voldoen aan het criterium voor een one hit wonder, zelden in dat soort themalijsten aantreffen. Wellicht omdat het nummer alleen in hun thuisland de charts haalde. Welk nummer? Calling All The Heroes. Dat was in 1986 pas hun tweede single, die halverwege de Tipparade strandde. Maar het is nog steeds een van mijn favorieten uit de ‘80s. Luister maar waarom (en lees onder de clip verder):

It Bites werd in 1982 opgericht. Ze maakten popmuziek met vrij ingewikkelde songstructuren, waardoor ze in de hoek van de art-rock en progressive rock geplaatst werden. In mijn oren klinken die omschrijvingen minder toegankelijk dan hun muziek daadwerkelijk was. Tijdens hun eerste drie albums was Francis Dunnery de frontman van de band. In 1990 ging hij solo verder en een paar jaar later bracht hij de single American Life In The Summertime uit. Die werd in Nederland best regelmatig gedraaid op de radio (niet in de laatste plaats door mijzelf 😉) en in mijn herinnering was het een grotere hits dan Calling All The Heroes. In werkelijkheid heeft het hier niets gedaan.

In 2019 ging de vroegere voorman op pad met een nieuwe band, die hij Francis Dunnery’s It Bites noemde. Vorig jaar werd dat gezelschap omgedoopt in It Bites FD. Ze brachten inmiddels een live-dubbelalbum uit én een cd met nieuw studiomateriaal. Maar het is natuurlijk niet écht It Bites. Toen Prog Magazine hem begin dit jaar vroeg of hij geïnteresseerd zou zijn in een reünie van de oorspronkelijke groep, antwoordde hij: “Ach, als iemand 5 miljoen dollar biedt om een album op te nemen, waarom niet?” Iets zegt me dat we de gedachte aan een hereniging op onze buik kunnen schrijven…

Vorig bericht
Volgend bericht

Reacties

  1. Denis Michiels

    Kleine aanvulling… In 1997 is Dunnery een van de kandidaten om Phil Collins op te volgen in Genesis maar de keuze valt uiteindelijk op Ray Wilson van Stiltskin. Francis is ook bandlid van Robert Plant en speelt mee op diens album ‘Fate Of Nations’ (1993). Later duikt hij op bij Lauryn Hill (‘The Miseducation Of Lauryn Hill’), Santana’s comebackalbum ‘Supernatural’ en bij Steve Hackett (Genesis/Yes) en Chris Difford (Squeeze). Rond de millenniumwissel stapt Francis Dunnery tijdelijk uit de muziek maar keert in 2001 toch terug. Sindsdien bracht hij nog 6 albums uit.

    1. Bericht
      Auteur

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *