Er zijn niet veel nummers waar ik van zou kunnen huilen, maar dit is er een van. De opbouw van melancholiek naar gelukzalig (zoals ook simpel maar doeltreffend uitgebeeld in de clip met acteur Christopher Eccleston) bezorgt me elke keer weer kippenvel.
Dit introotje slaat op een van de mooiste en meest ondergewaardeerde liedjes aller tijden: Proof van het Manchester trio I Am Kloot. Wij Nederlanders moeten misschien een beetje besmuikt lachen bij het lezen van die bandnaam, maar waar die echt vandaan komt, zullen we waarschijnlijk nooit weten. De bandleden hebben daar in elk geval heel geheimzinnig over gedaan.
I Am Kloot werd in 1999 opgericht door zanger/gitarist John Bramwell, bassist Peter Jobson en drummer Andy Hargreaves, die op dat moment al samen speelden in de groep The Mouth. Zij besloten afscheid te nemen van hun tweede frontman Bryan Glancy, toen die een week voor aanvang van een tour op vakantie ging en drie weken wegbleef. Zolang I Am Kloot bestond (1999-2017) is de bandsamenstelling nooit veranderd.
Het nummer Proof is in hun carrière verschillende keren komen bovendrijven. In eerste instantie stond het in demovorm op de B-kant van hun single Morning Rain uit 2001. Twee jaar later maakten ze het nummer af en verscheen het op I Am Kloot’s naar zichzelf genoemde debuutalbum. Het zou ook op single uitkomen en daarom werd een clip opgenomen met ‘Doctor Who’- en ‘The Leftovers’-acteur Christopher Eccleston; een close-up one-taker, waarin heel langzaam de emotie op zijn gezicht verandert. Indrukwekkend! Toch werd de singlerelease afgeblazen en verdween de video op de plank. In 2004 werd het nummer wel als download-only single uitgebracht, maar dat had niet de impact van een volwaardige release en leidde dan ook niet tot hitsucces. Daarover gesproken, toen I Am Kloot 10 jaar bestond, was dat alles behalve een reden voor een feestje. De band zei rond die tijd in een interview:
“After 10 years of gigging and working hard, we basically had nothing at all – no manager, label, money, we were pretty fucked up to be honest.”
Juist op dat moment volgde de definitieve doorbraak, met hun vijfde album Sky At Night. Dat was mede geproduceerd en -gearrangeerd door Elbow-voorman Guy Garvey en bevatte ook een nieuwe versie van Proof. Ook nu werd het alleen als download-only single uitgebracht, maar dat was inmiddels de industriestandaard geworden. Wat ook hielp, was dat de nieuwe audio onder de bestaande video gezet werd en veel bekijks trok op YouTube. Ook werd de band voor het eerst in hun carrière op de radio gedraaid. Dit alles leidde alsnog niet tot een hitnotering voor Proof, maar het werd nu wel door veel muziekliefhebbers ontdekt en in hun harten gesloten. Met Sky At Night werd de band zelfs voor een Mercury Music Prize genomineerd en dit alles luidde een succesvollere periode in.
Goed, genoeg gepraat. Het is tijd om te janken:
