Hooverphonic – Lung [1977 Happy Go Disco Mix (Radio Edit)] (1999)

Zoals zo vaak triggert het ene verhaal het andere. Toen ik twee weken geleden schreef dat Petra Lugtenburg (als p’etra) in 1997 volgens OOR ‘de eerste Nederlandse triphop-cd’ maakte, moest ik gelijk denken aan de vele andere fijne bandjes – veelal uit Bristol – in dat genre. Massive Attack, Portishead, Moloko, Groove Armada, Kosheen, Morcheeba, Lamb en Zero 7 bijvoorbeeld.

Maar dichterbij huis, in België, werd in oktober 1995 de triphopgroep Hoover opgericht. Na de release van hun debuutalbum A New Stereophonic Sound Spectacular kwamen ze er echter achter dat meer bands zich van die naam bedienden, en bovendien kregen ze een brief van (de advocaat van) het stofzuigermerk Hoover op de deurmat. Dat deed hen besluiten de naam Hooverphonic aan te nemen. Die naam en de kernleden Alex Callier en Raymond Geerts zijn sindsdien gebleven.

Heel anders was dat met de zangeressen die het duo selecteerde. De meesten hielden het slechts één album vol. Esther Lybeert maakte deel uit van de allereerste line-up. Ze nam verschillende demo’s met hen op, maar trok zich terug op de dag dat de band een platencontract tekende met Sony Music. Liesje Sadonius heeft vervolgens het eerste album ingezongen, maar verliet Hooverphonic kort daarna. Kyoko Baertsoen (van een andere Belgische triphopband, Lunascape) nam in 1997 drie maanden de honneurs waar tijdens de Europese tournee van de band. Later dat jaar nam Geike Arnaert haar plaats in. Zij hield het 11 jaar met Callier en Geerts vol. Noémie Wolfs was daarna zes jaar lang de leadzangeres. Een match made in heaven, vond ik zelf, maar ze verkoos toch een solocarrière. Op hun volgende album In Wonderland waren maar liefst zes verschillende (mannelijke) gastzangers te horen. Maar de Hooverphonic-sound gedijt toch het beste bij vrouwelijke vocalen. Gelukkig trof Callier in 2017, als coach in het programma ‘The Voice van Vlaanderen’, de toen 17-jarige Luka Cruysberghs. Hij rekruteerde haar voor zijn band, maar zette haar na slechts één album abrupt aan de kant, toen Geike Arnaert zich bereid toonde terug te keren achter de microfoon. Geen actie die de schoonheidsprijs verdient, maar toch is Hooverphonic, muzikaal gezien, een van mijn favoriete bands aller tijden.

Het grootste deel van hun repertoire is op Spotify te vinden, maar sommige flink afwijkende singleversies niet. Een voorbeeld daarvan is het nummer Lung. De door Mark Plati (o.a. David Bowie, The Cure en Natalie Imbruglia) geproduceerde versie op het album Blue Wonder Power Milk (1999) is een niet super toegankelijk nummer met een psychedelisch einde. Voor de single werd het van de grond af opnieuw opgebouwd onder de noemer 1977 Happy Go Disco Mix. De bandnaam werd voor die gelegenheid dan ook aangepast in Discophonic feat. The Happy Go-Go’s. Die versie, die in al zijn toegankelijkheid alsnog geen hit werd, is niet op de streamingdiensten te vinden. Maar wel hier, als Hidden Treasure.

 

Vorig bericht
Volgend bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *