Eindjaren ’80 vindt een funkrevival plaats in de muziek. Geen onversneden funk, maar gemixt met hiphop, jazz en metal/rock. Bekende en succesvolle exponenten van die rock/funk-crossover zijn de Red Hot Chili Peppers, Extreme en Living Colour. Iets minder succesvol, maar minstens even aanstekelijk, is Fishbone. Die voegen bovendien een paar eetlepels ska toe aan het recept, met als gevolg een cocktail die vooral live volle zalen trekt. Fishbone is eindjaren ’80, beginjaren ’90 dan ook een graag geboekte festival-act, die ik in die periode vaak gezien heb. Ze bestaan dan overigens al een jaar of tien.
In 1987 doet de band uit Los Angeles zijn eerste internationale toer, als voorprogramma voor de Beastie Boys. Het betekent voor beide acts hun doorbraak. Fishbone verzilvert die in 1988 als hun album Truth And Soul uitkomt. Op die plaat sijpelt ook sociaal commentaar door in de teksten, waarin onder meer racisme, nucleaire oorlog en de problemen van mensen met lage inkomens aan de orde gesteld worden. Een van de uitschieters op de cd is hun cover van Freddie’s Dead, in 1972 door Curtis Mayfield opgenomen voor de film ‘Super Fly’.
Maar het absolute hoogtepunt is voor mij Ma And Pa. De vrolijke blazers en ska-muziek van het nummer staat in schril contrast met de tekst. Daarin wordt het verhaal verteld van een stel met echtscheidingsproblemen, die zich toespitsen op het voogdijschap van hun dochter. Hoewel het nummer geen hit wordt (alleen in Engeland schampt het de Top 100 met #95 als hoogste positie), blijft het een fan favourite, die tot op de dag van vandaag hun liveoptredens op zijn kop zet. De dansbare muziek wint het in zo’n setting blijkbaar van de zware boodschap.
