Ik val meteen maar met de deur in huis. Ik volg daarmee het voorbeeld van de muzikale hoofdrolspeelster: Evie Sands. De biografie op haar website begint met de volgende woorden:
“She’s got the stardust in her eyes, she’s got silver bells in her voice and you’d think she’s got electricity in her fingers the way she plays that guitar left-handed and upside down.”
Was getekend Johnny Cash. Die kan de zangeres in haar zak steken. The man in black is niet de enige die enthousiast is. Dat geldt ook voor fan Dusty Springfield. Bij mijn eerste, bewuste, kennismaking met Evie Sands moet ik ook meteen aan Dusty denken. Een prachtig soulvol stemgeluid. Blue-eyed soul in optima forma. Het zal een jaar of tien geleden zijn dat ik op een singletje van Sands stuit: Any Way That You Want Me. Er gaat niet meteen een belletje rinkelen. Integendeel. Maar bij de eerste noot is het meteen raak. Wat een stem! Het liedje komt mij bekend voor. De meest succesvolle versie is ongetwijfeld die van The Troggs (1966). Een compositie van Chip Taylor. Niet de minste. De songschrijver heeft klassiekers als Wild Thing en Angel Of The Morning op zijn naam staan.
De in 1946 geboren Sands krijgt de liefde voor muziek met de paplepel ingegoten. Haar moeder is zangeres. Als tiener volgt ze haar voorbeeld. In 1963 verschijnt de debuutsingle The Roll. 1965 markeert het startpunt van de samenwerking met de eerdergenoemde Taylor. Het eerste succes volgt in 1969 met Any Way That You Want Me. Niet veel later verschijnt het gelijknamige album waarop ze ook haar debuut als songschrijver maakt. Een juweeltje dat een plekje verdient naast klassieker Dusty In Memphis of een pareltje als The Delta Sweete van Bobbie Gentry. Het album krijgt echter niet de aandacht die het verdient. De waardering volgt later als andere artiesten haar werk ontdekken en opnemen. In 2005 wordt Any Way That You Want Me opnieuw uitgebracht. Na de eerste kennismaking belandt deze al vrij snel in mijn collectie. Blue-eyed Soul with a capital B.
