Daryll-Ann – I Could Never Love You (1994)

1994 was het jaar dat ik mijn studie afrondde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen (tegenwoordig de Radboud Universiteit). Na mijn propedeuse Psychologie was ik begonnen aan de studie Communicatiewetenschap, maar omdat ik al mijn vrije ruimte invulde met Psychologievakken, mocht er uiteindelijk geen Communicatiewetenschap op mijn diploma komen te staan. Dus werd het lafjes ‘Sociale Wetenschappen’, maar I couldn’t care less. Zeker niet toen ik een jaar laten mijn eerste baan kreeg in de entertainmentbranche, die ik nooit meer verlaten heb.

Dat ik van mijn muziekhobby mijn werk wilde maken, bleek tijdens mijn studietijd wel uit de dingen die ik in mijn vrije tijd deed. Ik had, naast de collegebanken, een aantal vaste hangplekken: de platenzaken Springlevend en Kroese, concertzaal Doornroosje en de radiostudio van Unique FM in Malden. In Roosje heb ik van heel wat bands legendarische optredens, vroeg in hun carrière gezien. Radiohead, Fishbone, The Tragically Hip, Mano Negra, Buffalo Tom, The Levellers, An Emotional Fish en Thelonious Monster, om er maar eens een paar te noemen. En al die concerten kostten destijds volgens mij maximaal een tientje. In guldens, wel te verstaan. Op 17 maart 1994 (ik kwam de poster net op internet tegen), trad Daryll-Ann er op, samen met Tupelo Honey en Julia P. Hersheimer. Voor vijf piek!

In die tijd was er een aantal Nederlandse bands dat op het gebied van eigenzinnigheid en daaruit voortvloeiend eigen geluid boven de rest uitstak. Bettie Serveert, The Serenes en Daryll-Ann bijvoorbeeld. Ook die eerste twee heb ik in Doornroosje zien optreden, maar in dit stukje wil ik het hebben over Daryll-Ann. Die band werd al in 1988 opgericht, maar heette toen nog The Easy Riders. De meeste bandleden zaten op dat moment nog op de middelbare school in Ermelo en Harderwijk. In eerste instantie bestond de band uit de broers Jelle en Coen Paulusma, Jeroen Vos en Frank van der Bij, maar al snel voegde ook Anne Soldaat zich bij hen. Op dat moment werd de naam veranderd in Daryll-Ann. Naar aanleiding van hun eerste EP Decibel, uit 1991, werden ze uitgenodigd om in januari van het jaar daarna op het Noorderslag-festival in Groningen te komen spelen. Later in 1992 kwam ook hun debuutalbum Renko uit, en besloten de bandleden zich fulltime op de band te richten.

Via via kwam een demo vervolgens terecht bij het aan het Virgin-label gelieerde Hut Records. Daar stonden ook The Verve, Placebo, Embrace en The Smashing Pumpkins onder contract. Hut wilde ook Daryll-Ann gelijk tekenen, maar hun Nederlandse label Solid Records wilde hen niet laten gaan. Na het nodige getouwtrek trokken de Britten echter toch aan het langste eind. In het voorjaar van 1994, rond de tijd dat ik ze in Doornroosje zag optreden, verscheen de EP I Could Never Love You, zowel in Nederland als Engeland. Het titelnummer daarvan, dat door het gerenommeerde Britse muziekblad Melody Maker tot Single van de Week werd uitgeroepen, was destijds best regelmatig op de radio te horen. Ik meen dat Jan Douwe Kroeske een van de grote voortrekkers van de band in het Hilversumse was, wellicht omdat ook hij uit Harderwijk komt. Maar eigenlijk waren alle vier de tracks pareltjes. Dat geldt overigens ook voor de zes nummers op de opvolgende EP Come Around.

Wat op deze EP’s goed ging, en wat een manco was geweest van hun debuutalbum, is de productie. Die werd deze keer verzorgd door Henk Jonkers, de voormalige gitarist van Fatal Flowers. ‘Verzorgd’ is inderdaad wel het juiste woord, want zo klonk het ook. Het rammelde nog wel op een charmante manier, maar het klonk fris en alle instrumenten hadden mooi hun eigen plek in het totaalgeluid. En ook de basis was natuurlijk dik in orde: de prachtige liedjes van Anne Soldaat en Jeroen Paulusma. Ondanks dat Hut Records vervolgens 50.000 pond investeerde in de opname van het volgende album – en de band net zo makkelijk dropte toen dat niet het gewenste succes bracht – is Daryll-Ann eigenlijk nooit ‘big time’ doorgebroken. Misschien wel omdat hun ambachtelijke, op The Byrds-leest geschoeide gitaarpopliedjes van een tijdloze klasse waren (en zijn), en ze niet met alle muzikale winden wensten mee te waaien.

I Could Never Love You is en blijft daarvan een fantastisch voorbeeld, uit de vroege carrière van de band:

 

Vorig bericht
Volgend bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *