Daar heb je hem weer met zijn sophisticated pop. Tja, het is nu eenmaal een genre waar ik hele warme gevoelens bij heb. Dus mocht je je afvragen wat de overeenkomst is tussen, pak ‘m beet, The Big Dish, Cyndi Lauper, Millie Scott, Curiosity Killed The Cat, The Lover Speaks, Blue Zone en Poppy Factory: sophisticated pop, it is. En in dat rijtje hoort ook zeker Danny Wilson thuis.
Popquiz: wat is dan weer de overeenkomst tussen Danny Wilson, Matt Bianco en Jethro Tull? Het is geen soloartiest (al lijkt dat wel zo door de naam), maar een band. Nerd-noot: deze artiesten horen in je alfabet dus te staan onder respectievelijk de D, M en J en niet de W, B en T…
Enfin… Danny Wilson dus. Een Schots trio, bestaande uit Ged Grimes en de broers Kit Clark en Gary Clark. Een getalenteerd en democratisch geheel, want alle drie de bandleden zongen en waren multi-instrumentalisten. Ze speelden piano en andere toetsen, gitaar, bas en accordeon, terwijl Grimes ook de drums en verschillende percussie-instrumenten machtig was. Toch werd Gary Clark over het algemeen gezien als de voorman en was hij ook degene die veelvuldig met ‘Danny’ werd aangesproken.
Ze wilden hun band eigenlijk noemen naar wijlen de acteur Spencer Tracy, maar dat vonden diens nabestaanden geen goed idee. Toen kozen ze voor het personage dat Frank Sinatra in 1952 speelde in de film ‘Meet Danny Wilson’. Een titel die ze overigens 35 jaar later leenden voor hun debuutalbum. Een prachtige plaat, volledig geschreven door Clark, met een paar memorabele hoogtepunten.
Wat te denken van de allereerste Danny Wilson-single Mary’s Prayer? Een drietrapsraket, die bij de eerste release flopte in Engeland. Het werd echter tot ieders verrassing wel een hit in de VS, waarna hun label het nummer opnieuw uitbracht. Opnieuw zonder succes. En toen klonk de stem des volks. BBC Radio 1-luisteraars stemden Mary’s Prayer naar de koppositie in een lijst met singles die in 1987 ten onrechte geen hit waren geworden. Een tweede re-release zorgde toen voor een verdiende Top 3-notering. (De tekst gaat onder de video verder).
Minder bekend, maar even mooi, is Streamtrains To The Milky Way. Het was geen single, maar ik leerde het in 1990 kennen via een serie 3” cd-singles waarop het label Virgin hun serie midprice-cd’s onder de aandacht bracht. Op Virgin Value vol. 5 stond deze beauty. Prachtig geproduceerd en met blazers die me nog steeds kippenvel bezorgen. De sampler deed wat ‘ie moest doen: ik kocht direct het album Meet Danny Wilson. Doe jezelf een lol en klik dit nummer eens aan (en lees eronder verder):
Na nog één hitje (het vrolijke The Second Summer Of Love) en twee albums viel de band uit elkaar. De leden bleven wel op goede voet met elkaar staan en ze zijn alle drie te horen op het eerste soloalbum van Gary Clark, Ten Short Songs About Love.
Eindjaren ’90 dook hij nog op in Transister, samen met o.a. Keely Hawkes, de zus van ‘the one and only’ Chesney Hawkes. Een band met een totaal andere sound, gebaseerd of stevig gitaar- en samplewerk. Ik kon hun single Look Who’s Perfect Now in 1998 erg waarderen en dat hebben de Radio Nijmegen-luisteraars destijds geweten! Al snel ging hij zich echter toeleggen op een rol achter de schermen, ten dienste van andere artiesten. Zo schreef en produceerde Clark in 2001 de meeste nummers van het prima album White Lilies Island van Natalie Imbruglia.
Ged Grimes is tegenwoordig bassist in de Simple Minds.
