Ik heb mezelf al eerder een muziekmissionaris genoemd. Ik vind het leuk om mensen in aanraking te brengen met muziek die ze nog niet kennen. Wat nieuwe muziek betreft heb ik in het kader van die missie 30 jaar radioprogramma’s gemaakt en in 2010 kwam daar mijn Spotify-tiplijst bij. Sinds 2017 is mijn radioprogramma omgevormd tot het Carte Blanche Music-blog. Voor de oude popparels kan ik mijn ei kwijt op dit Hidden Treasures Blog.
Wat nu een muziekschat uit het verleden is, was ooit natuurlijk ook een nieuw liedje. En dat brengt me op dit verhaal.
In 2011 pikte ik ergens Lesson No. 7 van Clock Opera op. Een Londense band, die begonnen was als remixproject. In de loop der tijd namen zij nummers van o.a. Christine & The Queens, Tracey Thorn, Marina & The Diamonds, Everything Everything, Feist, Charlotte Gainsbourg en Metronomy onder handen. En nu was daar dus dit eigen nummer. Het begint met een eenvoudige gitaar en de markante stem van zanger Guy Connelly. Vervolgens valt – heel spaarzaam – de bas in, en na een minuut een heerlijk stuwende drum. Een opzwepende gitaarriff maakt het helemaal af. Ambitieus en progressief. Wat. Een. Track! Ik begon ‘m direct vaak te draaien in mijn radioprogramma en Lesson No. 7 eindigde op No. 17 in mijn jaaroverzicht van 2011.
Zoals zo vaak gebeurt, was ik de enige die enthousiast was (of in elk geval die zijn enthousiasme omzette in daden). Begin 2012 was Clock Opera een van de beste acts op Eurosonic Noorderslag en volgden in Once And For All en Man Made nog een paar briljante singles. Het hele album Ways To Forget, dat in april uitkwam, bleek trouwens een schot in de roos. Onvergetelijk, zou ik haast zeggen.
En toen gebeurde iets wat je niet had kunnen bedenken, en wat de muziekwereld ook zo mooi maakt: Roosmarijn Reijmer van 3VOOR12 Radio had de band ondertussen zien spelen op SXSW en London Calling en was even enthousiast geworden als ik. Zij besloot begin juni 2012 zelfs Lesson No.7 als vrije keuze te gaan draaien in haar programma. Dat inspireerde mij weer om de track opnieuw op te pakken en er Carte Blanche Remschijf (mijn Megahit, zeg maar) van te maken. De VPRO volgde met de Single van de Week. En dat terwijl het label net had besloten het album pas op 1 oktober in Nederland uit te brengen, vlak voor een aantal optredens dat de band later die maand zou geven. Een single was op dat moment nog niet gekozen. De radio plugt het label, in plaats van andersom, concludeerde ik in een opiniestuk dat ik naar aanleiding van dit verhaal schreef.
Lang verhaal kort: Lesson No. 7 werd alsnog in Nederland uitgebracht, maar ondanks de gunstige voortekenen bleef de steun beperkt tot 3VOOR12 Radio en een enkele muziekmissionaris. Maar wat blijft het een geweldig nummer!
