Veel van de artiesten die we hier behandelen, zijn allicht tot Hidden Treasures verworden omdat ze maar één hitje hadden. En zelfs dat vaak niet eens. Dus geen glansrijke, succesvolle carrière en geen enorm oeuvre dat volledig op Spotify staat en waarin het ene na het andere herkenbare nummer figureert. Ikzelf vind dat vaak juist de charme van een artiest, maar de meeste mensen willen toch gewoon met liedjes kunnen meezingen. Daarin ligt ook een belangrijk deel van de verklaring voor het succes van de Top 2000; die verzamelt alle karaokeclassics. Amazing! Dat wil natuurlijk niet zeggen dat Hidden Treasures per definitie niet mee te zingen zijn, maar ze zijn meestal gewoon niet bekend genoeg, waardoor de teksten niet als geheugenspoortjes in je hersenen geslepen zijn. Toch horen wij regelmatig van lezers: ‘Leuk dat je deze hebt opgegraven, die was al helemaal bij me weggezakt’. En daar doen we het dus voor.
Dit zou er weleens zo eentje kunnen zijn…
Vandaag nemen we je mee naar het muziek-Mekka dat Zweden heet. Daar ontstond in 1995 de band Twelve Caesars, waarvan de naam in 1999 werd omgedoopt in Caesar’s Palace. Om in 2003, toen het echte succes begon te lonken, te worden ingekort tot Caesars, aangezien er in Engeland al een band was die Caesar’s Palace heette.
Alsof dit alles al niet ingewikkeld genoeg is: Caesars moet je dus niet verwarren met de Nederlandse band Caesar!
Het verhaal vertelt niet of de naam van het Zweedse viertal een gevolg is van het feit dat een van de frontmannen César Vidal heette, maar dat lijkt me een té grote toevalligheid om niet op zijn minst even te vermelden. De andere frontman was Joakim Åhlund. Hij en Vidal kenden elkaar al sinds de kleuterschool. Zijstapje: Åhlund is ook een van de oprichters van de band Skull, waarvan de naam een zelfde traject aflegde als die van Caesars: Skull werd al gauw Teddybears STHLM en tegenwoordig heten ze Teddybears. Je kent hun aanstekelijke (en enige) hitje Cobrastyle (feat. Mad Cobra) waarschijnlijk wel.
Goed, terug naar Caesars. Ook zij zullen waarschijnlijk altijd blijven teren op hun enige succesnummer: Jerk It Out. Een nummer dat begint met een rammelend orgeltje, wat me altijd een beetje doet denken aan het tien jaar oudere Dragging Me Down van Inspiral Carpets. De originele versie van Jerk It Out kwam begin 2002 uit als lead single van Love For The Streets, het derde album van (toen nog) Caesar’s Palace en hun eerste op een groot label, Virgin. Je kunt niet zeggen dat de platenbazen in de loop der jaren niet in het liedje zijn blijven geloven. Jerk It Out was rond de release al gelijk te horen in de snowboardingvideo Afterbang, en kwam in de jaren daarna prominent voor in verschillende populaire games, waaronder SSX 3, FIFA Football 2004, Just Dance en Rock Band 3. Het nummer is ook in talloze films en tv-series te horen geweest.
Virgin stelde speciaal voor de Engelse en Amerikaanse markt 39 Minutes Of Bliss (In An Otherwise Meaningless World) samen, met het beste uit de eerste drie albums van de band. Als gevolg daarvan haalde Jerk It Out in 2003 voor de eerste keer kortstondig (de onderste regionen van) de Engelse hitparade. Maar het meeste effect had het gebruik van de single in een iPod-commercial in 2005. Het zorgde voor een opleving, die ertoe leidde dat Jerk It Out opnieuw werd uitgebracht, in een net iets smeuïgere versie, die ook op de internationale persingen van hun vierde cd Paper Tigers werd gezet. Deze remix bereikte de Top 10 in Engeland en hield het 13 weken vol in de charts.
Hoewel de single in Nederland nooit een hit geweest is, kun je met bovenstaande informatie in het achterhoofd onmogelijk volhouden dat het geen succesvol nummer geweest is. Het ligt er maar aan hoe je succes definieert, en volgens mij zijn de hitlijsten daarin al lang niet meer toonaangevend. Het lijkt me dan ook stug dat je de Hidden Treasure van vandaag niet kent, en met een beetje geluk kun je ‘m zelfs meezingen. Next Stop: Top 2000?
(de video bevat de 2005-remix van Jerk It Out)
